บทที่ 456

อันที่จริง ครึ่งคืนหลังซูเมิ่งเยียนนอนหลับอย่างสงบสุขมากตลอดทั้งคืน และไม่เคยฝันร้ายอีกเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเริ่มสว่าง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ยังคงฟุ้งอยู่ในอากาศ และเสียงนกร้องนอกห้องเป็นครั้งคราว

ซูเมิ่งเยียนรู้สึกว่ามือของนางชายิบ ราวกับว่าพวกมันถูกอะไรบางอย่างทับเอาไว้ นางเริ่มดิ้นรนโดยไ...